Af en toe komen er inzichten op mijn pad waar ik toch iets langer bij stilsta. Zo ook ook de zeer heldere, veel te herkenbare, visie van @gelerobbie waarvan ik graag de link en een stuk van de redevoering deel.

http://gelerobbie.posterous.com/fraudebestrijding

U hoeft mij niet te overtuigen dat John Crombez een plichtsbewuste ambtenaar/politicus is, die op zijn manier en vanuit zijn filosofie de strijd aanbindt tegen fiscale (en sociale) fraude. Op zich is met die strijd niks mis. Wel heb ik een levensgroot probleem met de totalitaire manier waarop deze strijd wordt aangepakt. En het kader waarbinnen deze wordt gevoerd. Graag licht ik hier even toe vanuit mijn ervaring als ondernemer sedert 1994. Hopelijk begrijpen we elkaar tegen het einde van deze opinie beter.

Complexiteit

Als ondernemer en burger ervaar je dagelijks welke complexe brei de wetgeving in dit land geworden is. Elk nieuw stukje wetgeving is meestal het resultaat van een compromis tussen verschillende partijen. Dit is eigen aan het versplinterde politieke landschap en de complexiteit van onze instellingen.

Die complexiteit geldt dubbel zo sterk voor de fiscaliteit. In dit domein wil élke partij na élke onderhandeling cadeautjes in de wet schrijven voor de eigen achterban. Men wil kunnen tonen dat er “gevochten is voor de belangen” van die respectievelijke belangengroepen. Het resultaat van deze compromissen is een wetgeving met vele grijze zones, overlappingen, “sociale” uitzonderingen, verplichtingen, subsidies en steunmaatregelen, astronomische boetes die aldanniet worden toegepast, maar gelijk wanneer door een ministerieel schrijven kunnen worden geactiveerd.

Links / Rechts

Traditioneel is de rechterzijde van het politieke spectrum voor lage tarieven die voor iedereen gelden, zonder veel uitzonderingen. De linkerzijde is meer te vinden voor hogere tarieven waarin de befaamde “sterkste schouders de zwaarste lasten dragen” met allerlei sociale uitzonderingen, regelingen, steunmaatregelen, subsidieregelingen en dergelijke. Het fameuze “doelgroepenbeleid”. Ik wil geen polemiek over welk systeem het beste is. Mijn stelling is dat bij optie 2, de slinger al té ver is doorgeslaan en deze onze welvaart vernietigt.

In realiteit is het resultaat van dit linkse “sociale” doelgroepenbeleid dat net door die complexiteit, de grootste bedrijven helemaal niks betalen. Nada. En de ondertussen talloze doelgroepen evenmin.

Kleine & Middelgrote ondernemingen ontsnappen echter niét. En de middenklasse betaalt dus twee keer, een keer voor de fiscale ontwijking en fraude door de hoogste klasse & de grootste bedrijven. En nogmaals voor de sociale fraude van de laagste klasse.

O ironie! De regering wil nu “eliteambtenaren” met totalitaire volmachten om de problemen te bestrijden die de wetgever zélf veroorzaakt heeft.

Dit fundamenteel onrechtvaardig systeem is een rechtstreeks product van “links” als grootste promotor van het doelgroepenbeleid en bijdrager aan de complexiteit van onze fiscaliteit. Ik durf met u te wedden: wanneer zich een complex fiscaal probleem aandient en u belt 3 fiscalisten, dan krijgt u nooit driemaal dezelfde “oplossing”. In dit onzeker juridisch klimaat wil John Crombez nu de bewijslast omkeren van “vermoeden van onschuld” naar “vermoeden van fraude”. Met alle respect: wie dit voorstelt kent de realiteit op het terrein niet!

Wedden dat?

Misschien zit hier zelfs een nieuw TV-format in: “The CompanyBusters”. Ik durf te wedden dat, als u mij met drie fiscalisten de baan op stuurt met dezelfde volmachten die John Crombez nu eist, én met de huidige onaangepaste wetgeving, dat ik 2 op 3 willekeurig bezochte “bona fide” belastingbetalende bedrijven naar de rand van de afgrond kan brengen, louter door de strikte toepassing van de huidige fiscale regels en wetten. De rechtszekerheid van de fiscale onderdanen in dit land is nul komma nul. Voor wie geen klant is van een vakbond of van de vele linkse “doelgroepen” komen er onbeperkt retro-actieve belastingen (ASB, liquidatiebelasing, vermogensbelasting etc etc…) bij, bovenop alle reeds bestaande lasten, heffingen, bijdragen… In België ben je maar beter superrijk zodat je aan alle lasten kan ontsnappen via ingenieuze buitenlandse constructies, of lid van een vakbond. Wie niet tot een van beide categorieën hoort is vogelvrij.

Pervers

De wetgever zélf creëert met haar onophoudelijke en niet-gecoördineerde regulitis een perverse voedingsbodem voor tal van consultants en fiscale raadgevers. Elk jaar factureren zij miljoenen euro’s aan onze 110.000 overbelaste KMO’s. Zouden we onze energie niet beter productiever aanwenden in plaats van 30.000 fiscale ambtenaren te belasten met controle en repressie op basis van bedenkelijk wetgevend werk?

Concreet

Toegepast op mijn eenmans-bvba: ik betaal jaarlijks ongeveer 5.000 Euro aan mijn accountant voor het vervullen van talrijke administratieve verplichtingen, aangiftes, btw-staten, neerlegging jaarrekening, etc. Een fiks bedrag, waar vele uren voor gepresteerd moeten worden. Daarbij komt nog een duizelingwekkend uurtarief als zich “een complexer probleem” of specifieke fiscale vraag zou stellen tijdens het fiscale jaar. Vermeerder dat met de accountantskosten voor het begeleiden van een fiscale controle a rato van 2.500Eur/5.000 Eur pér controle vr een KMO. Er zijn nu 10x zo veel controles als in 2010. Bestaat daar een ander woord voor dan heksenjacht? En wat kosten die controles aan onze economie?

Hoeveel ondernemers “improviseren” dan maar zonder dat dure advies? Ik hoef u géén tekeningetje te maken dat deze wetgevende diarree tot een economie met twee snelheden leidt. Enerzijds de kleine en middelgrote bedrijven die plat gebombardeerd worden met steeds nieuwe regels & belastingen. Anderzijds de grote bedrijven met “in-house” boekhouders en bedrijfsadvocaten voor wie peperduur fiscaal advies peanuts is. De wetgever veroorzaakt deze a-sociale toestand zelf.

Fiscaal paradijs

U vindt dat ik overdrijf? Enkel en alleen de “aangekondigde maatregelen DiRupo” waren voor mijn accountant goed voor een turf van 50 blz met toelichtingen en advies. Ik vrees dat de uiteindelijke Programmawet tot een veelvoud zal leiden. Laat ons zeggen dat voor mij en veel anderen het “plezier van het ondernemen” op dit ogenblik wel héél ver te zoeken is.

België heeft een van de meest open economiën ter wereld. Zelfstandige ondernemers staan elke dag paraat zonder naar uren, weekends en verlofdagen te kijken. Het is keihard knokken, zonder sociaal vangnet of pensioen. Soms volstaat het dat één grote klant niet betaalt of dat bvb langdurige werken in de straat leiden tot faling en armoede. Dit zijn onze “have-nots”, zonder sociale bescherming of vangnet. “Links” en de vakbonden verdedigen uitsluitend de “have’s”; van allerlei rechten en privileges, op krediet verworven ten nadele van de generaties na ons.

In plaats dat men éérst werk maakt van het versterken van ons economisch weefsel door een daling van de tarieven (naar het niveau van onze voornaamse handelspartners) en tegelijk een vereenvoudiging van het wetgevend kader. Zodat ook de grootste bedrijven meebetalen. Nee. Dat zou “a-sociaal” zijn. Liever behoudt men het complete fiscale doolhof dat men decennia geschapen heeft en waar na élk compromis nog eens tientallen regels en uitzonderingen bijkomen.

Paradijs voor de grootsten, nachtmerrie voor de KMO

Zo hebben we in dit land naast de meest ondoorzichtige fiscaliteit ook de hoogste belastingsdruk van de EU. In een van de meest OPEN economieën van dit continent moet je dit vertalen als een loper die voor élke wedstrijd aan de start verschijnt met de handen op de rug gebonden en met lood in zijn schoenen.

Nu komt daar een soort “fiscale inquisitie” bovenop. Sedert een recent vonnis dat onze Staatssecretaris ‘prima’ vond, heeft een ondernemer nu nog minder rechten dan een seriemoordenaar of een verkrachter. Door dit vonnis mogen belastingsambtenaren zelfs bij nacht en zonder voorafgaand akkoord van een onderzoeksrechter huiszoekingen uitvoeren en goederen in beslag nemen. Zelfs indien er procedurefouten gemaakt worden kan de ondernemer géén beroep aantekenen. Ook geldt een omgekeerde bewijslast: je bent schuldig tot je zelf je onschuld kan bewijzen. Sta me toe te zeggen dat ik beschaamd ben terwijl ik deze passage neerpen. Dit is een rechtsstaat onwaardig.

Fiscaal Guantanamo

Men wil dus snel de fiscale fraude laten “aanpakken” door eliteambtenaren met supervolmachten die zelfs rechters niet hebben. Een nieuw domein voor machtsmisbruik en corruptie tekent zich nu al af. Er is immers geen beroep mogelijk en wie zal deze eliteambtenaren controleren? Als democraat vind ik dit weerzinwekkend. The cure is worse than the plague. En voor de geviseerde grote ondernemingen blijft het sowieso “business as usual”. Dit is ons fiscaal Guantanamo. In naam van de strijd tegen enkelen worden de basisprincipes van onze democratie onderuitgehaald. Uit de ervaring van Obama met Guantanamo hebben we ondertussen geleerd hoe moeilijk het is die totalitaire excessen achteraf terug te draaien.

Ja, ook ik ben verontwaardigd als ik lees dat Boer Clerck door een juridische uitputtingsslag en verjaring aan een proces en boete ontsnapt.

Ja, ik sta achter een degelijk gecoördineerde aanpak van sociale en fiscale fraude. Maar dan op voorwaarde dat de oorzaak tot het ontwijkgedrag eerst weggenomen wordt . Die oorzaak is klaar en duidelijk de wetgever zélf. De slinger van het “sociale” doelgroepenbeleid en groene regulitis plus de inflatie aan belastingtarieven is dermate ver doorgeslagen dat ze arbeid en ondernemerszin vernietigt, in plaats van enig “sociaal doel” te dienen.

Dat Ideologisch debat kan links in Vlaanderen trouwens nooit winnen. Minder dan 1 op 5 Vlamingen stemt voor partijen met een uitdrukkelijk “links” programma. Maar SPa drukt haar programma door alsof ze de verkiezingen gewonnen heeft. De Vlaamse socialisten zijn in de praktijk gewoon onderaannemer van de PS in Vlaanderen. Dat is het democratisch deficit in het Noorden van ons land. What you vote is NEVER what you get. Vandaar dat de systeempartijen nog amper 39% van de kiezers vertegenwoordigen. You can fool some of the people some of the time…

The Quick Fix

De overheid en de sociaal democratische partijen in ons systeem dragen een verpletterende verantwoordelijkheid voor het ontaarden van onze wetgeving in een juridisch en fiscaal kluwen. De wetgeving vereenvoudigen en tegelijk de tarieven verlagen is de eerste opdracht. Dit vergt visie en moed. Sedert een maand gingen we bvb van 2 tarieven Roerende Voorheffing naar 4! Het aantal tarieven moet omlaag!

Helaas is van enige gecoördineerde visie onder EDR1 niks te merken. Integendeel men opteert voor “The Quick Fix”, nog meer regels, verplichtingen, tarieven en daar bovenop, repressie zonder mogelijkheid tot beroep en supervolmachten voor “eliteambtenaren” die tot allerhande misbruiken en corruptie zullen leiden. Geef mensen een heel klein beetje macht en ze doen de grootste dommigheden. Als je niet eens je naaste kabinetsmedewerkers in de hand kan houden, wat te denken van een geheel nieuwe klasse onaantastbare ambtenaren?

We hebben nood aan een drastisch herdenken van onze fiscaliteit en een even verregaande vereenvoudiging van het aantal belastingstarieven. Pas dan kan je echt strijd gaan voeren tegen fraude met een klaar mandaat.

Zelfs Professor Carl Devos pleit in een opinie van 11/2/2012 voor “een eenvoudig, algemeen verlaagd tarief van vennootschapsbelasting” dat deze overkill-aanpak van Fraudebestrijding, 30.000 controlerende ambtenaren en de bijhorende repressie compleet overbodig maakt.

In Singapore bvb geldt een lage “flat fee” voor ondernemingen. Er géén aftrekken mogelijk. Daar hebben ze dan ook geen 30.000 belastingsambtenaren nodig zoals in Belgie. Bij fraude vlieg je daar regelrecht de gevangenis in. Iedereen betaalt. Ik teken onmiddelijk voor een overzichtelijker, eenvoudiger systeem.

Het socialisme zal gezellig zijn of het zal niet zijn.

Niét dus.